makale etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
makale etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
21 Şubat 2011 Pazartesi
HAYATIN İÇİNDEN - 14 ŞUBAT
"AŞK" İNSAN RUHUNUN DOKTORA YAPMIŞ ŞEKLİDİR
14.02.2011
Siz hiçbir insanı, daha yanından ayrılırken özlemeye başladınız mı? Başka bir insanda soğuk bir gülümseme ya da kızgın bir bakışla karşılayacaklarınız, çocuğunuzun sevimli haşarılıkları gibi gözüktü mü gözünüze? Havaalanında süresiz ertelemeli bir uçağı beklermişçesine yaşadığınız hayatınız, anlamlı bir bekleyişe döndü mü birdenbire? Bir insanın omzunda, sanki hep oradaymışsınız, hep orada kalacakmışsınız gibi tanıdık bir güvenle, sarılıp uyudunuz mu gündüz vakti? Onca zaman biriktirdiğiniz, anlatmak için çıldırdığınız söylenmemişlerin sıkıntısı çöktü mü hiç ayrılık vakti içinize? Sabahın kör karanlığı olduğunu unutarak, kapalı çiçekçilere kızıp, bahçe aradınız mı etrafınızda, çiçek çalıp sevilene götürmek için? Af dileyecek, affedecek kadar cesur oldunuz mu, yapılan büyük bir hata karşısında? Dünyadaki bütün "en"lerden uzak, ne en güzel, ne en akıllı, ne de başka bir "en" olmayan insan, sadece külkedisine uyan bir ayakkabı gibi sarıverdi mi benliğinizi yaşamınızın bir döneminde? Geleceğinizin söylenecek tek bir sözcüğe bağlı olduğunu hissettiğiniz bir karar anınız oldu mu sizin de?
Bir erkeğin sesinde, bir kadının gülüşünde, ürpertiyle, hem çokluğu hem yokluğu hissettiniz mi hiç?
Havaları bahane etmeden, sevildiğiniz için değil, sevmeye değer olduğu için de değil, yürekten, yüreğinizin kocamanlığının bile yetemezliğiyle, tomurcuklar üzerindeki çiğin tazeliğinde, yüzyıllık ağacın kararlılığında, daldaki kuşun sevincinde, söylenmiş bütün aşk öykülerinin ötesinde, daha dokunmadan sıcaklık yayılan bedeninizle, sevdiniz mi hiç?
Sevgi arıyoruz. Elbette haklıyız. İstediğimiz sadece bir yudum sevgi. En zor anlarımızda yaslanılacak bir omuz, tutulacak bir el, öpülecek bir dudak, sarılacak bir beden, keyfini sürecek bir parça haz, bir insanın hep yanında olduğunu hissettirecek güven, birlikte bir şeyler yapmak, birbirinizin yanında olduğunuz zamanlar hoş şeyler paylaşmak… Güzel şeyler bunlar. İnsana insan olduğunu hatırlatan, kadınla erkeği yakınlaştıran şeyler...
Sadece bir yudum sevgi istiyoruz. Bizim gibilere hayatın her alanında rastlıyorum. Dostlarım, arkadaşlarım yakınlarım çevrem herkes sevgi peşinde… Dahası koca bir ülke bir yudum sevginin peşine düşmüş. Tamam, diyelim ki şanslıyız ve bulduk aradığımız sevgiyi. Peki, sonra ne yapacağız? Ne yapacağız ki elimizden uçup gitmesin bir kuş gibi?
Ben söyleyebilirim. Çok azımızı dışarıda tutuyorum, söyleyeceklerim ezici çoğunluk için… O aradığınız sevginin değerini bilemeyeceksiniz.
Karşılıksız sevmenin erdemini, hazzını anlayamayacaksınız. Sevgiyi besleyen cesarettir, hoşgörüdür, sabırdır, ilgidir, özendir. Biz bunları da beceremeyeceğiz. Çoğumuzun yüreği, engin bir sevginin altından kalkabilecek kadar büyük değildir. Sevgi neyi ne kadar ve nasıl sevebileceğini bilmektir. Sevgi anlamaktır. Önce kendimizi anlayacağız, sonrada sevdiğimizi… Bu alanda yeteneklerimiz nedir dersiniz? Sevgi olduğu gibi kabul etmektir sevgiliyi. Değiştirmeye uğraşarak şaklabana çevirmemektir sevgi… Sevgi, sevgiliyi kendimize benzetmeye çalışmakta değildir. Sevgi tüketmek değildir baylar bayanlar…
Sevgi çoğaltmaktır! Sevgi paylaşmaktır! Sevgi her şeyi paylaşmaktır. Sadece paylaşmaktır, karşılıksız paylaşmaktır... "Eğer" ile başlayan "çünkü" ile devam eden cümleler olmadan beklentisiz olabilmektir sevgi…
Üzgünüm ama çoğumuz aradığımız sevgiyi bulsak bile çok geçmeden kaybetmeye mahkûmuz!
Çünkü sevmeyi bilmiyoruz...
Sevgide, insan "bir şey olduğu için" değil, "bir şey olmasına rağmen" sevilir. Asıl güzellikte budur, "rağmen sevgi"... Esmeralda, Quasimodo'yu dünyanın en çirkin, en korkunç kamburu olmasına "rağmen" sever. Asil, yakışıklı, zengin delikanlıda Esmeralda'ya çingene olmasına "rağmen" tapar! "Kişi dünyanın en çirkin, en zavallı, en sefil insanı olabilir. Bunlara 'rağmen' sevilebilir. İnsanların, iyi, çekici ya da zengin konum edinerek sevgiyi kazanması gerekmemelidir. Kusurlarına, cahilliğine, kötü huylarına ya da kötü geçmişine "rağmen" olduğu gibi, o haliyle sevilmelidir. Bütünüyle çok değersiz biri gibi görünse bile en değerli gibi sevilebilmelidir.
İnsan, sadece âşık olunca kendini büyülü bir dünyanın içinde bulur. Melek olup gökyüzüne çıkar ve yeryüzünün en anlamlı duygusunu yaşar. Çünkü "AŞK" insan ruhunun doktora yapmış şeklidir.
Şartsız, zamanlı-zamansız, belki önceli ama sonrasız gerçek sevgileri bulmanız ümidiyle...
"Sevgililer Gününüz hep mutlu olsun!"
12 Şubat 2011 Cumartesi
10 Şubat 2011 Perşembe
SADECE ÜZÜLDÜĞÜNDE AĞLAMAZ Kİ İNSAN!!!
Belki, Tanrı yanlış insanlarla tanışmamızı istedi doğru insanları tanımadan önce, böylece en sonunda doğru insanlarla tanıştığımızda, bu hediyenin ne yüce olduğunu anlamamız için…
Belki, mutluluk kapısı kapandığında, başkası açılıyordur, fakat böyle zamanlarda kapanan kapıya öyle uzun bakarız ki, bizim için açılan diğer kapıyı görmeyiz bile!
Belki, gerçek arkadaşlık, kare bir masada beraber oturduğunuz, tek bir kelime etmediğiniz ve giderken bunun hayatınızdaki en iyi sohbet olduğunu düşündüğünüz kişilerde saklıdır.
Çekinerek girdim kapıdan, ürkek bakışlarımın ardında tuhaf bir heyecan ve şaşkınlık gizliydi. Her karşılaştığım kişiye gülümsediğimi ve upuzun koridordaki topuk seslerini hatırlıyorum sadece…
Üstüste yığılmış onlarca gazetenin arkasında kalmış bir bilgisayar ekranı ve bomboş bir masa… Ağır adımlarla masamın başına geçip, elimdeki eşyaları bıraktım. Her şeyin yolunda olduğuna emin olmak için son bir kez masanın üstüne baktıktan sonra sandalyeme oturdum.
Sonra bir kalemliğim oldu, bir makasım, bir zımbam, bir notluğum ve renkli kalemlerim…
Çok güzel şeyler yazdı o kalemler… Sevgiyi yazdı, paylaşmayı yazdı, fedakarlığı yazdı, özveriyi yazdı, hoşgörüyü yazdı, dostluğu yazdı ve en önemlisi insanlığı yazdı.!
Öncesi olmayan bir işte her yeni doğan gün bizim için gerçekten yeniydi! Karşımıza yığdıkları karman çorman tuğlalarla bizden beklenen o binayı bitirmemizdi. Yeni açılmış bir hastanenin ilk personelleriydik. Deneme yanılma yoluyla öğrendik birçok şeyi… Kimi zaman güldük, kimi zaman kızdık, kimi zaman şaşırdık ama ne olursa olsun, ne yaşanırsa yaşansın birbirimizi asla yarı yolda bırakmadık!
Geceler boyu süren mesailerde, üşüdük, aç kaldık, titredik, susadık, uykusuz kaldık, birbirimize kızdık ama darılmadık!
Yollara düştük, kilometrelerce yol yaptık, defalarca gittik, geldik ama inancımızı hiç kaybetmedik!
Bir fincan çayın etrafında toplandık kimi zaman, kimi zaman bir kahveyle ödüllendirdik kendimizi ama asla umudumuzu yitirmedik!
Her zaman beklemesini bildik ve beklemekten yorulmadık. Hakkımızda yalanlar söylendi ama biz yalanla iş görmedik! Kimi zaman bizden nefret edildi ama biz kendimizi nefrete kaptırmadık! Ağzımızdan çıkan bir gerçeğin bazı alçaklar tarafından bizlere tuzak kurmak için eğilip bükülmesine katlanmayı, dayanmayı öğrendik!
Çünkü biz birbirimize bağlandık, inandık, güvendik!
Aylarımı verdiğim emeklerimin başıma yıkıldığını gördüğüm gün bir ay önce bugündü.
“Git”…
Oysa ben kimseye ''GİT'' demem, diyemem. O an içimde çok derinlerde bir yerin sızısını hissettim… Çok uzaklardan bir çığlık yankılandı kulaklarımda “Neden?”
Bir cevabı yoktur hayatın çoğu zaman, işverenlerinde olmuyor. Anladım ki insanın niyeti birine “git” demekse bir bahane hep bulunuyor.
Üç gün üç gece ağlanır mı? Ağlanırmış… Ben de inanmazdım ama tırnaklarınızı kanatırcasına, emekle, günbegün hatta geceler boyu özenle, özveriyle ördüğünüz duvarın yıkıldığını ve altında kaldığınızı anladığınızda üç gün üç gece ağlanırmış!
Öyle zamanlar vardır ki, bazen birilerini öylesine çok özlersiniz ki, onları hayallerinizden çıkarıp, gerçek hayatta kucaklamak istersiniz. Bu gece öyle bir geceydi işte!
Eski iş arkadaşlarımın benim için hazırladığı veda yemeğine gittim bu akşam. Özlemle karışık bir hüzün vardı herkesin gözlerinde…
Yaşamım boyunca alabileceğim en anlamlı ve en özel hediyeyi verdiler bana…
Kalemiyle ekmeğini kazanan birine verilebilecek en güzel hediyeyi seçmişler...
Vişne rengi, üstü cilayla parlatılmış olan, deri kaplı defteri sanki bir bebeği tutuyormuşçasına nazikçe aldım elime… Titreyen kemikleşmiş parmaklarımla defterin kabını okşadım. Sanki geçmişteki unutulmuş günleri ya da eski dostları selamlıyor gibiydim. Bu defterde sadece benim değil, kocaman bir hastanenin yaşamı vardı. Her yaprakta farklı bir yüz, her yaprakta kocaman bir yürek vardı… Bu kadar özel bir hediyenin değeri ne işle, ne mal mülkle, ne de parayla ölçülebilir mi?
Hayatımın en anlamlı hediyesini veren kocaman yürekli mesai arkadaşlarımın satırlarına ağlıyorum bu gece…
Bana “git” diyerek beni cezalandırdıklarını, iş yaptıklarını sananlara gülüyorum. Siz sadece benim bedenime “git” dediniz. Size, kaybım hakkında bir kerecik olsun bir şey söylemedim. Çünkü ruhum, orayı hiçbir zaman terk etmedi…
Bu gidişlerin dönüşleri yoktur bilirim, yüreğim "Hoşçakal" demekten yorgun...
Kanat seslerinin yerinde sessizlik… Yol arkadaşlarım “Hoşçakalın”…
GÖZDE GÜRER- 10 ŞUBAT 2011
9 Şubat 2011 Çarşamba
KAVRAM KARMAŞASI :)))
Bilgi... Olmazsa olmaz!
Kültür… Eski beste. İnce saz!
Eğitim… Önce naz, sonra niyaz!
Mevki... Bunlardan sonra!
Flört… Davet!
Tutku… Esaret.
Aşk... Evet. Evet!
Evlilik… Bunlardan sonra!
Haylazlık... Üzmeden!
Çapkınlık… Azmadan!
Sarhoşluk… Sızmadan!
Sapıtma… Bunlardan sonra!
Eş… Elma’yı yedirir!
İş… Çarkları döndürür!
Çocuk... Nesli sürdürür!
Aile… Bunlardan sonra!
Zeka… Beyinde bir dans!
Yetenek... Doğuştan avans!
Akıl… Kazanılır şans!
Başarı... Bunlardan sonra!
Sabır... Kilit taşı!
Ölçü… Aklın yoldaşı!
Hoşgörü... Bakmaz şaşı!
Olgunluk… Bunlardan sonra!
Nezaket… İnceldikçe!
Tevazu… Öğrendikçe!
Adalet… Güçlendikçe!
İnsanlık... Bunlardan sonra!
Meslek… Öğrenilmeli!
Karar… İrdelenmeli!
Azim… Sürdürülmeli!
Şans… Bunlardan sonra!
İnatçı… Yaşanılmaz!
Cahil… Konuşulmaz!
Yobaz… Tartışılmaz!
Kötü... Bunlardan sonra!
Hırs… Gözleri karartır!
Nefret... Ömrü kısaltır!
Kıskançlık... Akli azaltır!
Ölüm… Bunlardan sonra!
8 Şubat 2011 Salı
GELEN YOĞUN İSTEK ÜZERİNE BUYRUN, "İŞSİZ İNSAN" KİME DENİR???
Paylaşmanın kendini azaltmak olmadığını,
Diğer çalışanların öcü olmadığını,
Yüz yüze konuşmanın arkasından konuşmaktan daha etkili olduğunu,
“Günaydın!” demenin borç para vermek olmadığını,
“Lütfen!” demenin utanılacak bir şey olmadığını,
Yönetici olmanın emir vermek olmadığını,
İşyerinde şarkı mırıldamanın suç olmadığını,
Astlarıyla aynı asansöre binmenin asansörü düşürmeyeceğini,
Saygının el pençe divan durmak demek olmadığını,
Geç gelenler listesinin erken gelmeyi sağlasa bile başarıyı artırmayacağını,
Bol bol toplantı yapıp fırça atmanın yöneticilik olmadığını,
Kahkahalarla gülmenin laubalilik demek olmadığını,
Saygı duyulacak iş, saygı duyulmayacak iş diye bir ayrımın olmadığını,
Yöneticiye duymak istediğini söylemenin iyilik olmadığını,
Eğitimin dinlenme olmadığını,
İletişim kurmanın sadece konuşmak olmadığını,
“Özür dilerim” kelimesinin yasak olmadığını,
Yaşamda sevinçler kadar hüzünlerin de olduğunu,
Mutluluk maskelerinin satılmadığını bilen…
Kendisi ve bütün dünyayla barışık olan...
Ve tüm bunları çevresine anlatıp asılayacak kişilere bu ülkede, “KRONİK KOVULAN İŞSİZ İNSAN” denir!
;))))))))))))))))) Bilmem anlatabildim mi??? GÖZDE GÜRER
OKUNSUN DİYE YAZIYORUM BUNLARI :))))))
OKUNSUN DİYE YAZIYORUM BUNLARI :)))))) SADECE RESİMLERE BAKILSIN DİYE DEĞİL... ;)
Ben bugüne kadar kusursuzluğu arayan hiç kimsenin yaşamında iç huzuru bulabildiğini görmedim. Her şeyin mükemmel olmasını aramakla, iç huzuru istemek birbirine ters düşer.
Bir şeyi mevcut durumundan daha iyi hale getirmeyi hedef almışsak, kesinlikle kaybedeceğimiz bir mücadeleye girmiş oluruz. Elde olanla yetinip şükredeceğimiz yerde, o konudaki yanlışlığa ve bunu nasıl düzeltebileceğimize odaklanıp kalırız. Tüm dikkatimizi bu yanlışlığa yoğunlaştırdığımız zaman da, durumumuzdan mutsuz ve şikâyetçi oluruz.
İster dolabımızın dağınıklığı, arabamızdaki bir çizik, eksik sonuçlandırdığımız bir iş, birkaç kilo vermemiz gerektiği gibi konular olsun, ister başka birinin tavırları, görünüşü veya yaşam biçimi gibi bize ters gelen şeyler olsun, dikkatimizi sadece kusurlara yöneltmemiz, bizi asıl hedefimiz olan sevecen ve ılımlı olmaktan uzaklaştıracaktır. Bu strateji elinizden gelenin en iyisini yapmayın anlamına gelmez! Sadece yaşamdaki yanlışlara kendinizi fazla kaptırıp, tüm dikkatinizi bunlara vermeyi bırakmanızı öngörür. Bir işi daha iyi yapmanın mutlaka bir yolu vardır, fakat bu, mevcut durumun tadını çıkarmayıp, iyi yönlerini görmezden gelmek anlamına gelmez. Mesele bunun farkına varmaktır.
Burada çözüm, mevcut durumu daha iyi hale getirmekte ısrar alışkanlığına kapılacağımız anda, kendimizi tutmaktır. Böyle olunca kendinize yaşamın o anda da pek fena sürmediğini hatırlatın. Kendi yargılarınızın yokluğunda, her şey pekâlâ güzel gidecektir. Yaşantınızın her alanında kusursuzluk arayışınızı bıraktıkça, yaşamın kendi içindeki kusursuzluğu keşfedeceksiniz!
Ben bugüne kadar kusursuzluğu arayan hiç kimsenin yaşamında iç huzuru bulabildiğini görmedim. Her şeyin mükemmel olmasını aramakla, iç huzuru istemek birbirine ters düşer.
Bir şeyi mevcut durumundan daha iyi hale getirmeyi hedef almışsak, kesinlikle kaybedeceğimiz bir mücadeleye girmiş oluruz. Elde olanla yetinip şükredeceğimiz yerde, o konudaki yanlışlığa ve bunu nasıl düzeltebileceğimize odaklanıp kalırız. Tüm dikkatimizi bu yanlışlığa yoğunlaştırdığımız zaman da, durumumuzdan mutsuz ve şikâyetçi oluruz.
İster dolabımızın dağınıklığı, arabamızdaki bir çizik, eksik sonuçlandırdığımız bir iş, birkaç kilo vermemiz gerektiği gibi konular olsun, ister başka birinin tavırları, görünüşü veya yaşam biçimi gibi bize ters gelen şeyler olsun, dikkatimizi sadece kusurlara yöneltmemiz, bizi asıl hedefimiz olan sevecen ve ılımlı olmaktan uzaklaştıracaktır. Bu strateji elinizden gelenin en iyisini yapmayın anlamına gelmez! Sadece yaşamdaki yanlışlara kendinizi fazla kaptırıp, tüm dikkatinizi bunlara vermeyi bırakmanızı öngörür. Bir işi daha iyi yapmanın mutlaka bir yolu vardır, fakat bu, mevcut durumun tadını çıkarmayıp, iyi yönlerini görmezden gelmek anlamına gelmez. Mesele bunun farkına varmaktır.
Burada çözüm, mevcut durumu daha iyi hale getirmekte ısrar alışkanlığına kapılacağımız anda, kendimizi tutmaktır. Böyle olunca kendinize yaşamın o anda da pek fena sürmediğini hatırlatın. Kendi yargılarınızın yokluğunda, her şey pekâlâ güzel gidecektir. Yaşantınızın her alanında kusursuzluk arayışınızı bıraktıkça, yaşamın kendi içindeki kusursuzluğu keşfedeceksiniz!
6 Şubat 2011 Pazar
Güneşli ama "aşk"sız bir pazar günü daha...
Sen beni değil uzaklığımı sevdin,
Sen beni bensiz sevmeyi seçtin,
Ben varken bensizliği seçtin...
Ellerim buz gibi, gece bastırıyor ve üstelik kıştayız... Ayaklarım kaldırımlara tutkun ve sokaklar bir karanlık ki sorma...
Başlıyor kentin ışıkları tek tek yanmaya,ismini mırıldanıyorum kararan sulara bakıp...
Unutulmuş bir aşkın şarkısı dökülüyor sokaklara ve sokak lambaları seni çiziyor kaldırımlara...
Seni ararım kaldırımlar dolaşır ayaklarıma,ellerini tutabilseydim
korktuğum zamanlar...
Ellerim buz gibi, gece bastırıyor ve üstelik kıştayız...
Sen beni bensiz sevmeyi seçtin,
Ben varken bensizliği seçtin...
Ellerim buz gibi, gece bastırıyor ve üstelik kıştayız... Ayaklarım kaldırımlara tutkun ve sokaklar bir karanlık ki sorma...
Başlıyor kentin ışıkları tek tek yanmaya,ismini mırıldanıyorum kararan sulara bakıp...
Unutulmuş bir aşkın şarkısı dökülüyor sokaklara ve sokak lambaları seni çiziyor kaldırımlara...
Seni ararım kaldırımlar dolaşır ayaklarıma,ellerini tutabilseydim
korktuğum zamanlar...
Ellerim buz gibi, gece bastırıyor ve üstelik kıştayız...
öğrenecekler...
Gelişim, karşıt güçlerin karşılıklı çatışması ile olur. Düşüncenin düşünce ile insanın insanla, erkeğin kadınla, sınıfların sınıflarla, halkların halklarla savaşı, evrenin uyumlu bütünlüğünü sağlar. Bunun için tartışma, çatışma her şeyin başıdır. Her nesne var olabilmek için karşıtına gereksinim duyar.
”İNSANLAR ÇATIŞTIKÇA, AYRILMAYA ÇALIŞTIKÇA DAHA DERİN BİR ANLAMDA BİRLEŞTİKLERİNİ, BİR YAYLI ÇALGININ YAYIYLA TELLERİ GİBİ UYUM İÇİNDE BÜTÜNLEŞTİKLERİNİ ANLAYAMIYORLAR” der HERAKLIT...
Bu yüzden her türlü tartışmaya bir son verip barışı kurmayı özleyenlerin çabaları gerçeğin özünü göremeyen çabalardır. Çünkü yaratıcı gerilimler sona erer ve durgunluk başlarsa “ölüm” gelir. Bunun için bir insanın elde edebileceklerinin tümünü elde etmesi bütün istediklerine kavuşması güzel bir şey değildir. Çünkü sağlığı değerli şey yapan hastalıktır, kötülükle ölçüldüğü zaman ancak iyiliğin değeri anlaşılır, açlık çekilirse doymanın ne olduğu bilinir, yorgunluk olmadan dinlenmenin tadına varılmaz.
Karşıtlıkların birbirini gerektirmesi ve birbirlerini tamamlaması böyle olur ancak… Tanrı için her şey iyi ve doğru olmalıdır. Ancak insanlar birine doğru, birine yanlış birine iyi, birine kötü der.
Büyük bir felaket ihtimali yoksa bırakın herkes bildiği gibi yapsın. Yaptıkları hatalardan başarılarından öğrendiklerinden daha fazlasını öğrenecekler!.
G.Gürer-2011
kendine yetip yetmemek....
Yaşamın en bitmeyen sınavı, kendine yetip yetmemek...
Sınavların en zorlusu, insanın kendisine yetip yetmediği sınavlarından geçmek olmalı...
Kimsenin arayıp sormadığı bir hastane yatağında, kendine yetip yetmemek gibi...
Bir dağ tepesinde; kıyıya çekilmiş bozuk bir arabada; kendine yetip yetmemek gibi...
Caddelerden el ayak çekildikten sonra, kapanmaya hazırlanan bir meyhanede; boşalmış masalara bakarak, kendine yetip yetmemek gibi...
Ne kapı zilinin, ne de telefonun hiç çalmayacağını bile bile; masaları, halısı, kırık dökük kanepeleri, düzeltilmemiş yatağı, tavandaki lambalarıyla, ıssız bir evde; kendine yetip yetmemek gibi...
İçine kapatıldığın ve ne zaman çıkacağını bilmediğin; pencerelerinden uzak bir denizin göründüğü bir odada; beş aşağı beş yukarı dolaşırken, kendine yetip yetmemek gibi...
Bilmediğin bir trenle bilmediğin bir yere giderken; tanımadığın yolcular arasında, sigaranın dumanını seyrede seyrede kendine yetip yetmemek gibi...
Perdelerin hafif hafif aydınlandığı, çok erken saatlerin kirli alacakaranlığındaki kimsesiz uykusuzluklarda; kendine yetip yetmemek gibi...
Dünyada henüz hiçbir canlının kıpırdamadığı dönemlerin yalnızlığını, sadece kutuplarda yolunu şaşırmış gezginler mi yaşamıştır?
Diş fırçasından ve oda terliklerinden başka, gününü ve gecesini paylaşacak kimsesi olmayanlar da; canlısı doğmamış bir dünyada, boş kar steplerindeki kaybolmuşluğu yaşarlar.
Herkesin kendince az çok bildiği ve önüne bir perde çekerek, kimseye fazla sözünü etmediği, ortak bir çaresizliktir bu. Ve her kişi, kendine yetip yetmediğinin sonu gelmez sınavını, tek başına verir o kuytuda...
Oysa zaman hiç kimseyi beklemez.
Dün artık mazi oldu. Yarın ise muamma. Bugün ise avuçlarımızın içinde bize sunulmuş bir hediyedir… Değerini bilin...
Güneşli Pazarlar... G Gürer- 2011
5 Şubat 2011 Cumartesi
KISSADAN HİSSE :)))))))))))

Her şeyin bir fiyatı, her insanın bir değeri vardır. Fiyatı olmayan eşyaya çöp, değeri olmayan insana giderken kapıyı ört denir!
*Evinin güvenliğini alarm taktırarak değil, evden çıkarken koridorun ışığını açık bırakarak sağlayan insana "Türk" denir :)))))))))))))
*Ayrılan sevgilinin “sen daha iyilerine layıksın” yalanıyla, esnafın “abi dükkanın önüne park etme mal gelecek şimdi” yalanı kıyasıya yarışır
*Türk usulü tamirat beşe ayrılır: 1-) İçini açıp üflemek, 2-) Vurmak, 3-) Kapatıp açmak 4-) Sallamak, 5-) Defalarca bu son denemem demek:)
*hayat işte... uykun gelsin diye hayaline giren koyunları, uykun kaçsın diye hayatına giren öküzleri sayarsın...
*Otobüs veya minibüste yolcu inerken ''ağır ağır kaptan, inen var'', inince ''devam et kaptan'' diyen kişi halk kahramanıdır bence...
*Bilim adamı olsam ömrümü "kombili evde duş alırken, mutfakta musluk açıldı diye suyun aniden soğuk akması" problemini çözmeye adardım.
*Yasalar tıpkı sosis gibidir, nasıl yapıldıklarını bilmemek daha iyidir :)))
*Biten bir aşkın hemen ardından bir başkasıyla başlayan şeyin adı, ilişki değil çelişkidir :))))))
*Televizyonda “gerçekleri yansıtmıyor, her şeyi çarpıtıyor” diye protesto edilecek tek bir iş var; o da “Ulusa Sesleniş” :))))
*Melih Gökçek'in hala "...bizden önceki dönemden kalan borçlar yüzünden" gibi cümleler kurabilmesi ilginç. Senden önce orada Hititler vardı :))))))))))
*Biz içiyoruz ama nedense hep hükümetin kafası güzel oluyor..Alkolü yasaklayacağınıza Badem Bıyığı yasaklayın, belli ki iyi kafa yapıyor :))))))))))))))
*Ey baba kişisi not et, "bir eve peluş oyuncak girmişse, bil ki kızın sevgili yapmıştır :)))))))
*Bir bakan "Hayat Seks'ten ibaret değildir" diyor, diğer bakan Ukrayna'ya vizeyi kaldırıyor :))))))))))
*Peynir ekmek yersen gariban olursun ama ekmeğin üzerine peynir koyup bi de üstüne kürdan saplarsan sosyete olursun.. :))))))))
4 Şubat 2011 Cuma
DEFNE JOY FOSTER

Bizi ilgilendirmeyen şeylere karşı takındığımız tavır ve bağımlılık cidden acınası bir durum!
Hiç tanımadığınız birini niçin takip edersiniz?
a- Çok beğeniyorum, ondan yeni şeyler öğreniyorum
b- Gıcık oluyorum, çünkü benden farklı neyi var ki herkes onu takip ediyor!
İşte facebookta, twitterda yada benzer paylaşım sitelerinde, mahallenizde, iş yerinizde, girdiğiniz herhangi bir ortamda sürekli yaşanan hadise bundan ibaret…
Bizler aslında "Gürültü patırtının içinde sükûnetle dolaş" diye başlayan, Uzakdoğu kökenli öneriler bütününü ezbere bilen, evlerimizde sahaftan alınmış bir kutu dolusu, eski National Geographic dergisi bulunduran, sürekli klasik müzik dinleyen ve belgesel izleyen bir toplumun ! parçasıyız…
Biraz kültür, biraz eğitim, biraz insanlık ödünç alıp “ödünç hayatlar” yaşanıyor ve buna o kadar inanılıyor ki herkes kültür torbası, ahlak kumkuması, namus bekçisi ne hikmetse !!!
Hiçbir sorunun iyi veya kötü yargılanabilecek bir cevabı yok. Sadece dürüst ya da dürüst olmayan cevaplar olabilir ve bunun yargıcı da sadece kendinizsiniz.
Gencecik bir hayat bitti saatler önce… Orada yatan sadece bir beden değildi. Söylenmemiş sözlerdi... Yarım bırakılmış işlerdi.
Bir yanda ölümün soğukluğu ve çaresizliği hissedilirken öte yanda konuşmalar, ayıplamalar, “vah vah” lamalar havada uçuşuyor…
Sevgili Hıncal Uluç böyle bir gündemi kaçırır mı? Bakın yazdıklarına…
“Ortada çok açık, çok seçik bir "İhanet" var.. Hem de aşk aldatması bile değil. Bir gecelik macera/ One night stand için, aldatılan bir koca ve unutulan bir bebek..
Ölmüş.. Allah rahmet eylesin..
Ama böyle bir insana, öldü diye saygı duymamı kimse benden beklemesin..
Kimse de, onu Azize ilan ederek, gençliğin önüne "Rol model" diye koymaya kalkmasın..
Defne Joy Foster'in ölüm sebebi bilinmiyor..
Astım hastasıymış. Fena halde sarhoşmuş. Bilinen o.. Alkol mü?. Son zamanlarda zararı bilimsel araştırmalara konu olan, bir nevi doping, enerji içeceklerinin aşırı kullanılması mı?. Uyuşturucu mu?. 10 gün içinde Adli Tıp gerçeği açıklayacakmış.. Öğreneceğiz.
Ama benim görüşüm değişmeyecek.
Defne'nin ölümü tipik bir "Su testisi, su yolunda kırıldı" olayıdır!...”
Şimdi bu konudan size ne? Toplumun ahlak abidesi siz misiniz? Bu kadının kocası mısınız? Ağabeyi mi, babası mı?
Ne olmuşsa olmuş! Evli erkeklerin kendilerinde her türlü ortamda her türlü haltı yeme hakkını buldukları bir ülkede, sadece kadın olmak mı bu yazılanların sebebi?
Olay gayet basit, kadın eve girer, fenalaşır, ölür! Didikleyin didikleyebildiğiniz kadar ama sonuç hep aynı kalacak! ….“ölür”….
Belki kadın sarhoştu, biraz ayılayım da eve öyle gideyim dedi, belki bir kahve içmek için gitmişti o eve, belki bir soda limon içecekti, belki de sarhoş değildi, bir kadeh daha içip, biraz sohbet edip kalkacaktı bir süre sonra… Yada belki de bir gecelik bir paylaşım yaşanacaktı… Tüm Türkiye o an orada mıydınız? Tüm bunlardan size ne? Başkasının tercihleri sizi niye bu kadar ilgilendiriyor ve neden herkes bir anda her türlü ahlaksızlığın diz boyu yaşandığı bir ülkede ahlak abidesi kesiliyor!?? Neden?
Kime bu öfkeniz? Kadınlara mı?
Böyle insanlar kendi hayatlarında cevabını bulamadıkları hatalarının bedelini başkalarına yükleyerek yaşamaya alışkınlar… Dikkatleri başka yönlere çekerek, düşünmeyi ve irdelemeyi sevmeyen bu tembel toplumun kolay kandırılan insanları, “Akıllı beğenirse alkışlar, aptal alkışlananı beğenir!!!! Her şeyi alkışlamayın, her alkışlananı beğenmeyin... Kafayı çalıştırın azıcık...”
Bir ölüm vakasıyla gündeme gelen, babasından dolayı tanınan ve bu olayla bir anda popüler olup yarın bir gün muhtelif dizi tekliflerinin geleceği bir adamın beyanına bakarak gencecik bir kadını bu kadar ağır eleştirirken, insanda biraz vicdan olmalı diye düşünüyorum.
Böyle bir olayda hissedilmesi gereken tek bir duygu olmalıydı… Acı… Acı karşısında hemen acı veren unsuru gidermek için faaliyete geçeriz. Böyle de oldu zaten! Gereksiz yere acı çekmeyi kimse istemez. Ancak acının kaçınılmaz olduğu durumlarda, cesurca acı çekmeyi kabul edersek, hayat da son ana kadar bir anlama sahip olur ve acı, işkence olmaktan çıkarak anlamlı bir hale gelir.
Bu insafsız hayat koşusunda, devam edebilmenin tek koşulu var. Eğer ceylansanız ve henüz
aslana yem olmadıysanız hızınızı düne göre mutlaka arttırmalısınız. Dünden daha hızlı olabilmek! Bakın bakalım şimdi kendinize; ONDAN, ŞUNDAN, BUNDAN DEĞIL, DÜNDEN HIZLI MISINIZ?
Sevgili hemşerim, değerli büyüğüm, usta kalem Hıncal Uluç, aman siz kendinize dikkat edin, “Su yolunda kırılmayın!”
1 Şubat 2011 Salı
MUTLULUĞA DAİR...

Bütün şövalyelerin aşık olduğu ve evlenmek istediği harikulade güzel prenses, kral babasıyla birlikte oturuyor, çevreleri genç ve yakışıklı şövalyelerle dolu… Hepsi bir küçük tebessüm için bekliyorlar. Borazanlar çalınıyor ve aslanlar cıkıyorlar arenaya… Kocaman yeleleri, gergin belleri,iri pençeleriyle kükreyerek dolaşıyorlar. Prenses, zarif ellerini saklayan uzun eldivenlerden birini çıkartıp aslanların arasına atıyor.
-Kim eldivenimi alıp bana getirirse onunla evleneceğim…
Müthiş bir sessizlik oluyor. Bir anda herkes susuyor.Bir şövalye diğerlerinden ayrılıyor, taş
merdivenlerden ağır ağır inmeye başlıyor…Parlak çizmelerinin çıkardığı adım sesleri tek tek duyuluyor.Arenaya giriyor; aslanlar hareketsiz ve sessiz, bu cesur şövalyeye bakıyorlar.
O, hiç birine aldırmadan eldiveni alıyor, gene adım sesleriyle taş merdivenleri çınlatarak çıkıyor. Eldiveni prensesin kucağına bıraktıktan sonra, kendisine hayranlıkla dönen prensese bir kez bile bakmadan yürüyüp gidiyor…
Nietzsche, "Tanrıyı ve insanları deneme" diyor. Schiller, "Eldiven" şiirini yazıyor….
Biz herkesi her zaman deniyoruz, emin olmak, güvenmek istiyoruz, sevgisini ve bağlılığını her an kanıtlasın,hayatını ve her şeyini tehlikeye atsın ve bunu binlerce kez yapsın istiyoruz.
Kendimizle ve korkularımızla öylesine doluyuz ki,hiçbir duyguyu, hiçbir insanı, hiçbir nesneyi olduğu gibi bütün gerçekliğiyle göremiyoruz… Her şey kendimizle ve korkularımızla oluşturduğumuz
prizmalardan kırılarak ulaşıyor bize, herşeyi olduğundan başka bir biçimde ve olduğundan başka bir yerde görüyoruz.
Belki de bu yüzden aradığımız şeyleri,aramamız gereken yerlerden başka yerlerde arıyoruz.
Belki de bu yüzden mutlulukla aramıza, korkularımızı ve kendimizi sokuyoruz..
Etiketler:manzara
ANTALYA,
aykırı düşünceler,
deneme,
Gözde Gürer kimdir?,
makale,
mutluluk
Keder...
Yaşadığım ve pek çok kişi yitirdiğim için artık biliyorum ki ölüler yokluklarıyla değil de - onlarla bizim aramızda - söylenmeden kalan sözler yüzünden keder verirler insana...
31 Ocak 2011 Pazartesi
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)









