2 Mart 2012 Cuma

TATLI BİR MİLLETİZ

* Karpuz alırken, anlamasak da vurup sesini dinliyoruz... 
* Bulmacalarda en zor sorular, yukarıdan aşağısı olmayan karelere denk geliyor... 
* Çakmağın yanma inadı, genelde kimsenin olmadığı yerlerde tutuyor... 
* ATM’de kredi kartımızın şifresini girerken, “Bize bakan var mı” diye yan gözle etrafı süzüyoruz... 
* Fotoğrafımız çekildikten sonra gözlerimizin kapalı çıktığını düşünüyoruz... 
* Yerde sigara izmariti görünce, “Acaba ekmek mi” diye kaldırmaya yöneliyoruz... 
* Düşme tehlikesi geçirince etrafa bakıyoruz, “Kimse gördü mü” diye... 
* Yanlışlıkla kornaya bastığımız zaman, “Üstüne alınan oldu mu” diye etrafa bakıyoruz... 
* Yabancı bir futbolcu Türkiye’ye ilk geldiğinde farklı farklı telaffuz ediyoruz, sonra ortak noktada birleşiyoruz... 
* Sokakta telefonla konuşurken “Etrafta kimse bizi dinliyor mu” diye bakıyoruz... 
* Değiştimeye niyetimiz olmasa da kumandayı elimizde tutuyoruz, “Her an reklam girebilir” diye... 
* Sakız aldıktan sonra jelatinden çıkan maniyi veya fıkrayı, okuduktan sonra yanımızdaki ile değiştiriyoruz... 
* Döviz bozdurmak için girdiğimiz gişede, verdiğimiz paranın sahte olabileceği korkusunu yaşıyoruz...
:) TATLI BİR MİLLETİZ ÖZETLE :))))))))))))

Savaş

Hayatlarımızdaki en büyük acı, kabul etmediğimiz hatalarımızdan gelendir... 
Bizim asıl kimliğimizle uyuşmayan hatalardır... 
Bize öyle zıtlardır ki, onlara bakmaya katlanamayız... 
Bir vücutta iki insan oluruz, birbirine katlanamayan iki insan... 
Yalancı ve yalancılardan nefret eden... 
Hırsız ve hırsızlardan nefret eden... 
Bu savaşın verdiği acıya benzer başka bir acı yoktur... 
Bu acı, bilinç seviyemizin üzerine çıkar... 
Ondan kaçarız ama o bizimle koşar... 
Nereye kaçarsak kaçalım, savaşı beraberimizde götürürüz...

Kabullenme

Çok zorlandım korkularımı temizlemekte... Birbirlerinin içine halkalar biçiminde girmişlerdi, kenetlenmişlerdi adeta... 
Neşe ektim, hoşgörü, güven, sevgi ektim... Almadan vermeyi, sevilmeden sevmeyi, paylaşmayı ektim... 
Çılgınlık ektim, doğallık, bağışlama ektim içime... 
Aşk ektim her hücreme... Coşku, heyecan, sessizlik ektim... 
Tüm güzel fikirler sessizken geliyor bana... Kabullenme ektim... Baş eğme değil... 
Olduğu gibi kabullenme...

Dün

Dünü düşünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı... 
Farkında olmadan rezil etti bu gününü. 
Oysa yarın, bugüne dün diyor, dün de bu gün için yarın diyordu... 
Bir türlü beceremedi. Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı... 
Bu günü eline yüzüne bulaştırdı... 
Mutsuz oldu insan... 
Ve ne gariptir ki yarının telaşını da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; 
Ama bugünü hiç yaşayamadı... 
Ne yarın ne de dün!...